همه روز،روزه بودن،همه شب نماز کردن          همه ساله حج نمودن،سفر حجاز کردن   

 زمدینه تا به کعبه سر وپا برهنه رفتن             دو لب از برای لبیک به وظیفه باز کردن

به مساجد و معابد همه اعتکاف جستن            زملاهی و مناهی همه احتراز کردن

شب جمعه ها نخفتن به خدای راز گفتن            زوجود بی نیازش طلب نیاز کردن

  به خدا که هیچکس را ثمر آنقدر نباشد              که به روی نا امیدی در بسته باز کردن

خیرین نیکوکار: صندوق روستای ناو

درودی خالصانه و ارادتی خاضعانه محضر شما که مظهر مهر هستید و از تبار باران، فروغ مهرتان روشنی بخش حریم مهرورزی و ریزش ابر کرامتتان رویش زندگی است.

 شما یار دیار امروزید و یادگار ماندگار فردا.

این نوشته را به رسم سپاس به شکرانه ی سخاوت و مناعت شما بزرگواران در انجام کار خیر،پیشکش محضر ارزشمندتان می نماییم.

توفیق قرین اعمال خداپسندانه و مصلحانه ی  شما باشد.

       تویی آن گوهر پاکیزه که در عالم قدس    

ذکر خیر تو بود حاصل تسبیح ملک

معلمی شغل نیست،عشق است...ذوق است...ایثار است    وفداکاری

اگربعنوان شغل به آن می نگری رهایش ساز و اگر عشق توست از ته دل بر تو مبارک باد....

 تقدیم به همه معلمان دلسوز به ویژه معلمان عزیز هم روستایی

    فروردین ماه( 91 ) مه غه ل: به روایت تصویر

شب آرامی بود
می روم در ایوان، تا بپرسم از خود
زندگی یعنی چه؟

مادرم سینی چایی در دست
گل لبخندی چید، هدیه اش داد به من
خواهرم تکه نانی آورد، آمد آنجا
لب پاشویه نشست
پدرم دفتر شعری آورد، تکیه بر پشتی داد

شعر زیبایی خواند و مرا برد، به آرامش زیبای یقین
با خودم می گفتم :
زندگی، راز بزرگی است که در ما جاریست
زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست
رود دنیا جاریست
زندگی، آبتنی کردن در این رود است
وقت رفتن به همان عریانی؛ که به هنگام ورود آمده ایم
دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟
هیچ !!!

                             پایانهای تلخ

همه ما بر این مهم صحه میگذاریم که در روزگاران دور صنعتی به اسم گیوه بافی در روستای ما رواج آنچنانی نداشته است....

تمامی حرفه ها در جامعه  جایگاه و کاربرد خاص خودشان را دارند و هیچ وقت رونق گرفتن یکی از این حرفه ها به قیمت تجاوز و محدود کردن قلمرو سایر صنعت ها  نمی تواند باشد. شاید در طی ادواری استفاده مردم از یک صنعت نسبت به صنعتی دیگر بیشتر بوده است ولی هیچ وقت این استفاده تمام نشده است.

اگر کتابچه تاریخ روستایمان ناو را ورق بزنیم شاید به صفحات غم انگیزی بر بخوریم یکی از این صفحات سرنوشت صنعت گلیم و جاجیم بافی در روستا است. ما سطح معلوماتمان از اینکه قبل از عمو مراد کسی دیگر در روستا به این حرفه اشتغال داشته بالاتر نمی رود، ولی از آن زمان اگر بگوییم : عمو مراد در طول عمر با عزت خود با این صنعت ساخت و آنچنان خود را آغشته آن کرده بود که در سراجگاه هنگامیکه شروع به انجام این کار میکرد مردم در اطراف او حلقه میزدند و صدای دلنشین چوب تراش ها و نخ هایی را که عمو مراد با دستان خود با آنها تار وپود زندگی اش را  بهم می بافت گوش میکردند. اما دریغا که این بینندگان محترم هیچکدام به این فکر نیافتادند که عمو مراد سنی ازش گذشته است، ما هم  جوان هستیم و اینکه گلیم و جاجیم کالاهایی هستند خوب و عام المنفعه و...

                                              غیبت مرگ

غیبت مرگ که علی الظاهر قله اوج و حد اعلای سعادت است، چیزی خوشایندی هم نمی تواند باشد . زمانیکه انتزاع پرستان و فیلسوفان در جنگل تاملات ظریفشان در مورد ممکن الوجود و ممتنع الوجود، یا به زبان کوچه و بازاری ، همان هستی و نیستی خودمان ، گم شده اند، عقل سلیم با زبان خشنش سر خواهد رسید و قلم و کاغذ به دست گرفته، و با نوشتن یک جمله راحت a+b+c ، همه آنها را از میدان به در کرده و به آنان فهماند و آنقدر سرشان موضوعات ریخت که ناچار باشند، تا مدتها از شنیدن این چرندیات راحت باشند. همان طور که قابل پیش بینی هم هست چون همه مان از سویه تاریک طبیعت بشر خبر داریم  وقتی مقاله وحشت انگیز و هشداردهنده یک اقتصاددان  در برملا کردن آمار و ارقام در صورت وقوع غیبت مرگ منتشر شود، بر خورد بخش سالم جمعیت با مردگان متحرک روبه بدتر شدن میگذارد، تا آن زمان همگان بر سر این امر اجماع دارند که اگر چه سالمندان و بیماران موجد  مشکلات و دردسرهای قابل توجهی بودند به هر حال رفتار محترمانه با آنان یکی از وظایف ذاتی  هر جامعه متمدنی است،

در نبود مادر

این تصویر مربوط به کودکی است که در یکی از روستاهای کلمبیا زندگی میکند. این پسر بچه 20 ماهه بطور مسالمت آمیز با یک گاو زندگی میکند پدر و مادر این کودک به دلیل مشکلات مالی روستا را ترک کرده و برای کار به شهر رفته اند و این کودک برای سیر کردن خود بطور مستقیم از یک گاو ماده شیر می نوشد...

                       انقلاب 1357 ایران

 انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ هجری خورشیدی، (مشهور به انقلاب اسلامی) که با مشارکت روحانیون، بازاریان، احزاب سیاسی مخالف، روشنفکران، دانشجویان و مردم عادی در ایران انجام پذیرفت، نظام پادشاهی این کشور را سرنگون، و زمینه روی کار آمدن نظام جمهوری اسلامی، به رهبری روحانی شیعه، روح‌الله خمینی را فراهم کرد. تفکرات و شخصیت‌های اسلامی، در این انقلاب ضدسلطنتی حضور برجسته‌ای داشتند و خمینی آن را انقلاب اسلامی خواند. این انقلاب، با نام انقلاب بهمن ۵۷ نیز شناخته می‌شود.

پس از کودتای ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲، شاه به تثبیت قدرت خود پرداخت و طرحهای جنجال برانگیز موسوم به انقلاب سفید که محور اصلی آن‌را اصلاحات ارضی تشکیل میداد، به اجرا گذاشت. اجرای این طرحها و افزایش چند برابری درآمدهای نفتی، توسعه اقتصادی و دگرگونی ساختار اجتماعی ایران و در عین حال افزایش اختلاف طبقاتی و تنشهای اجتماعی را در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ در پی داشت. او با معطوف کردن اقدامات امنیتی و اطلاعاتی خویش بر سرکوب طبقه متوسط جدید و احزاب سکولار، خود را در مقابل روحانیون و تفکرات مبارز جدید اسلامی آسیپ‌پذیر ساخت.